دبیر انجمن سنگآهن ایران با اشاره به افزایش ۵.۵ برابری هزینه انرژی در واحدهای کنسانترهسازی و گندلهسازی گفت: مدیریت هزینه حاملهای انرژی و تأمین پایدار آن، نقش مهمی در تقویت تولید و حفظ مزیت رقابتی صنایع معدنی دارد.
سعید عسکرزاده با تشریح آثار افزایش قیمت و محدودیت دسترسی به حاملهای انرژی در بخش بالادستی زنجیره آهن و فولاد کشور، گفت: گازوئیل، گاز طبیعی و برق سه حامل اصلی انرژی هستند که افزایش قیمت و کمبود آنها، بهویژه در بخش معدن، کنسانترهسازی و گندلهسازی، هزینههای تولید را به شکل قابلتوجهی افزایش داده است.
وی با اشاره به نقش گازوئیل در فعالیتهای معدنی ادامه داد: گازوئیل در معادن عمدتاً برای تأمین سوخت ماشینآلات استخراج، بارگیری و حملونقل استفاده میشود. همچنین به دلیل توسعهنیافتن کامل خطوط انتقال برق در معادن کوچک و متوسط، بخشی از نیاز انرژی این معادن از طریق دیزلژنراتورها تأمین میشود.
عسکرزاده افزود: افزایش چشمگیر قیمت گازوئیل و مهمتر از آن، کمبود این نهاده حیاتی، روند تولید در بخش معدن را با اختلال مواجه کرده و در صورت تداوم، میتواند آسیبهای بیشتری به تولید وارد کند.
دبیر انجمن سنگآهن ایران با بیان اینکه مصرف گازوئیل در کارخانههای کنسانتره و گندله نیز وجود دارد، گفت: اگرچه میزان مصرف این سوخت در واحدهای فرآوری نسبت به معادن کمتر است، اما در بخشهایی مانند جابهجایی مواد، دپوسازی و سنگشکنها مورد استفاده قرار میگیرد.
وی ادامه داد: به دلیل قرار گرفتن این واحدها در گروه صنایع معدنی، قیمت گازوئیل مصرفی آنها افزایش قابلتوجهی داشته است؛ بهطوریکه در حال حاضر با احتساب هزینه حمل، بهای تمامشده هر لیتر گازوئیل در کارخانه یا نیروگاه به حدود ۳۷ تا ۴۲ هزار تومان رسیده است. این رقم در ابتدای سال گذشته حدود ۳۰۰ تومان بود.
عسکرزاده در ادامه با اشاره به تأثیر افزایش قیمت گاز و برق بر هزینههای تولید در بالادست زنجیره آهن و فولاد گفت: اگرچه به دلیل سهم بالای مصرف گاز در فرایند تولید آهن اسفنجی و مصرف برق در فرایند ذوب، معمولاً توجه بیشتری به واحدهای آهنسازی و فولادسازی معطوف میشود، اما نباید از آثار افزایش هزینه انرژی در حلقههای پیشین زنجیره غافل شد.
وی افزود: مصرف برق در واحدهای کنسانترهسازی و مصرف برق و گاز در واحدهای گندلهسازی، به دلیل استفاده از کورههای سینتر (کورههای پخت مواد معدنی)، سهم قابلتوجهی در هزینههای تولید دارد. در شرایط فعلی، هزینه انرژی این واحدها بهطور متوسط ۵.۵ برابر شده است؛ در حالی که قیمت تمامشده محصولات آنها تقریباً دو برابر و قیمت فروش تنها حدود ۱.۶ برابر افزایش یافته است.
دبیر انجمن سنگآهن ایران تأکید کرد: این ارقام نشان میدهد که حتی با در نظر گرفتن افزایش قیمت تمامشده، سهم هزینه انرژی در ساختار هزینه تولید همچنان افزایش یافته است. به بیان دیگر، رشد هزینه حاملهای انرژی بهمراتب بیشتر از رشد قیمت فروش محصولات بوده و همین مسئله فشار مضاعفی بر اقتصاد واحدهای تولیدی وارد کرده است.
عسکرزاده با تشریح پیامدهای اقتصادی این روند گفت: افزایش نامتناسب هزینههای تولید و درآمد حاصل از فروش، به معنای افزایش حجم نقدینگی مورد نیاز برای تأمین سرمایه در گردش و همزمان کاهش حاشیه سود تولیدکنندگان است. در واقع، درصد سودآوری واحدها بهصورت مضاعف کاهش یافته و هزینه انرژی به یکی از عوامل اصلی و پیشران افزایش قیمت تمامشده تبدیل شده است.
وی افزود: انرژی که پیش از این با سهمی اندک در ساختار هزینهها، یکی از مزیتهای نسبی تولید در کشور محسوب میشد، اکنون به سهمی قابل اعتنا در هزینههای تولید تبدیل شده و عملاً مزیت انرژی را در زنجیره سنگآهن به حاشیه رانده است.
دبیر انجمن سنگآهن ایران با اشاره به پیامدهای بلندمدت تغییرات هزینهای برای سرمایهگذاری در صنایع معدنی گفت: باید توجه داشت که سرمایهگذاری در این بخش بر اساس مطالعات اقتصادی و فنی انجام شده که مزیت دسترسی به انرژی با هزینه مناسب، یکی از مفروضات اصلی آن بوده است.
عسکرزاده تأکید کرد: تغییرات شدید و پیشبینینشده در هزینه حاملهای انرژی و برهم خوردن تناسب میان هزینهها و درآمدها، عملاً حقوق مکتسبه سرمایهگذارانی را که بر مبنای شرایط اقتصادی زمان احداث واحدها تصمیم به سرمایهگذاری گرفتهاند، تحت تأثیر قرار میدهد و توجیه اقتصادی طرحهای اجراشده را با چالش مواجه میکند.
منبع: خبرگزاری صدا وسیما



